ಬುದ್ಧ ಕಾರುಣ್ಯ

ಒಂದು ದಿನ ಬುದ್ಧನು ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದವರೆಗೆ ಒಬ್ಬನೇ ಹೋಗಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದನು. ಅವನು ತನ್ನ ಮುಖ್ಯ ಶಿಷ್ಯರಾದ ಆನಂದ, ಶಾರಿಪುತ್ರ ಮತ್ತು ಇತರರನ್ನು ಆಶ್ರಮದಲ್ಲಿಯೇ ಇರುವಂತೆ ಕೇಳಿಕೊಂಡನು. ಇದು ಅತ್ಯಂತ ಅಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿತ್ತು. ಏಕೆಂದರೆ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಬುದ್ಧನು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದರೂ, ಅವನ ಭಕ್ತರು ಮತ್ತು ಶಿಷ್ಯರು ಅವನೊಂದಿಗೆ ಇರುತ್ತಿದ್ದರು ಮತ್ತು ಅವರನ್ನು ತಮ್ಮ ಪ್ರಾಣಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಗೌರವಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರು ಯಾವಾಗಲೂ ಅವರ ಸುಂದರ ರೂಪವನ್ನು ನೋಡಲು, ಅವರ ಶಾಂತವಾದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಲು ಮತ್ತು ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಅವರ ಸೇವೆ ಮಾಡಲು ಬಯಸುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ, ಈ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಬುದ್ಧನು ಅವರು ಬೇರೆ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳುವವರೆಗೆ ಅವರನ್ನು ಅನುಸರಿಸಬೇಡಿ ಎಂದು ಅವರಿಗೆ ಸೂಚಿಸಿದರು.

ಹೊಸ ಸ್ಥಳಗಳನ್ನು ಅನ್ವೇಷಿಸುತ್ತಾ, ಒಂದು ಹಳ್ಳಿಯಿಂದ ಇನ್ನೊಂದು ಹಳ್ಳಿಗೆ ನಡೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಅನೇಕ ಜನರು ಅವನನ್ನು ಗುರುತಿಸಲಿಲ್ಲ. ಪರಿವಾರವಿಲ್ಲದ ಕಾರಣ, ಜನಸಂದಣಿ ಇಲ್ಲದ ಕಾರಣ ಅವರು ಗೌತಮ ಬುದ್ಧ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವನು ಇತರ ಸನ್ಯಾಸಿಗಳಂತೆ ಏಕಾಂಗಿಯಾಗಿ ಅಲೆದಾಡುತ್ತಿದ್ದನು. ದಾರಿಯಲ್ಲಿ, ಬುದ್ಧನು ಭಿಕ್ಷೆಗಾಗಿ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಸಂಪರ್ಕಿಸಿದನು. ಆದಾಗ್ಯೂ, ಮನುಷ್ಯನು ವಿಚಲಿತನಾಗಿದ್ದನು ಮತ್ತು ತನ್ನ ಏಕೈಕ ಹಸು ಕೆಲವು ನಿಮಿಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಸತ್ತಿದ್ದರಿಂದ ಕೋಪಗೊಂಡಿದ್ದನು. ಕೋಪದ ಭರದಲ್ಲಿ, ಅವರು ಬುದ್ಧನ ಮೇಲೆ ಕೂಗಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು ಮತ್ತು ಅವನ ಮೇಲೆ ನಿಂದನೆಗಳನ್ನು ಎಸೆದರು. ಋಷಿ ಸುಮ್ಮನೆ ಹೊರನಡೆದರು. ಆದರೆ, ಹತ್ತಿರದ ಹಳ್ಳಿಗನೊಬ್ಬ ಬುದ್ಧನ ಅಸ್ಪಷ್ಟ ಉಪಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದನು ಮತ್ತು ಅವನನ್ನು ಗುರುತಿಸಿದನು. ಅವರು ನಿಂದಿಸಿದವರನ್ನು ಸಮಾಧಾನ ಪಡಿಸಿದರು ಮತ್ತು "ಅವರು ಯಾರೆಂದು ನಿಮಗೆ ತಿಳಿದಿದೆಯೇ?" ಎಂದು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದರು.

"ಅವರು ಯಾರಾದರೆ ನನಗೇನು ?" ಎಂದು ಆ ವ್ಯಕ್ತಿ ಹೇಳಿದರು.
"ಇಲ್ಲ, ಅವರು ಯಾರೆಂಬುದನ್ನು ನೀವು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳಬೇಕು, ಅವರೇ ಗೌತಮ ಬುದ್ಧ".
"ನೀವು ಏನು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದೀರಾ?" ಎಂದು ಆ ವ್ಯಕ್ತಿ ಉದ್ಗರಿಸಿದರು. "ಅದು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ, ಏಕೆಂದರೆ ಅವರನ್ನು ಯಾವಾಗಲೂ ದೊಡ್ಡ ಜನ ಸಮೂಹ ಹಿಂಬಾಲಿಸುತ್ತದೆ. ಅವರ ಶಿಷ್ಯರು ಎಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ?"
"ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಅವರು ಬುದ್ಧನೆಂದು ನಾನು ನಿಮಗೆ ಹೇಳಬಲ್ಲೆ. ಅವರು ಮುಂದಿನ ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದವರೆಗೆ ಏಕಾಂತದಲ್ಲಿ ಪ್ರಯಾಣಿಸುತ್ತಾರೆಂದು ನಾನು ಕೇಳಲ್ಪಟ್ಟೆ."
ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ತಪ್ಪು ಆತನಿಗೆ ಅರಿವಾಗಿ ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪ ಪಟ್ಟು ಬುದ್ಧನನ್ನು ಹುಡುಕಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದನು. ಮರುದಿನ, ಅವನು ಬುದ್ಧನನ್ನು ಪತ್ತೆ ಹಚ್ಚಿ ಅವರ ಕಾಲಿಗೆ ಬಿದ್ದನು.
"ನನ್ನನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸಿ, ಮಹಾಸ್ವಾಮಿ!" ಎಂದು ಆ ವ್ಯಕ್ತಿ ಕೇಳಿದರು.
"ನಿಮ್ಮನ್ನು ಹೆಸರಿಸಲು ನನಗೆ ನಾಚಿಕೆಯಾಗುತ್ತಿದೆ. ದಯವಿಟ್ಟು ನನ್ನನ್ನು ಶಿಕ್ಷಿಸಿ, ಇದರಿಂದ ನಾನು ಶುದ್ಧನಾಗುತ್ತೇನೆ."
"ನಿನ್ನನ್ನು ಯಾವುದಕ್ಕಾಗಿ ಶಿಕ್ಷಿಸಲಿ?" ಬುದ್ಧ ಶಾಂತವಾಗಿ ಹೇಳಿದರು.
"ನನ್ನ ಸ್ವಾಮಿ, ನಿಮ್ಮನ್ನು ನಿಂದಿಸಿದ್ದಕ್ಕಾಗಿ."
"ನೀನು ಯಾವಾಗ ನಿಂದಿಸಿದೆ?" ಎಂದು ಬುದ್ಧ ಹೇಳಿದರು.
"ನಿನ್ನೆ" ಎಂದು ಆ ವ್ಯಕ್ತಿ ಹೇಳಿದರು.
"ನನಗೆ ನಿನ್ನೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ, ನನಗೆ ಇಂದು ಮಾತ್ರ ತಿಳಿದಿದೆ” ಎಂದು ಬುದ್ಧ ಹೇಳಿದರು.

ನೋಡಿ ಜೀವನದಲ್ಲಿ......
ಎಲ್ಲಾ ಮಾನವ ಭಾವನೆಗಳಲ್ಲಿ ಕಠಿಣವಾದದ್ದು ಕ್ಷಮೆ. ಅನುಭವಿಸಲು ಮತ್ತು ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸಲು ಅತ್ಯಂತ ಕಷ್ಟಕರವಾದ ಮಾನವ ಭಾವನೆ ಕ್ಷಮೆಯಾಗಿದೆ. ಇದು ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಸಾಧನೆಯ ಪರಾಕಾಷ್ಠೆ.

ಬುದ್ಧನ ಈ ಕಥೆಯು ನಮಗೆಲ್ಲರಿಗೂ ಬಹಳ ಮುಖ್ಯವಾದ ಸಂದೇಶವನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ. ನಾವು ಆಗಾಗ್ಗೆ ನಮ್ಮ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ದ್ವೇಷಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ. ಆಗ ನಮ್ಮ ಕೋಪ, ದುಃಖ, ಅಸೂಯೆ ಮತ್ತು ದುಃಖದ ಭಾವನೆಗಳಿಗೆ ನಾವು ಬಲವನ್ನು ನೀಡುತ್ತೇವೆ ಮತ್ತು ಅವುಗಳನ್ನು ಬಲಗೊಳಿಸುತ್ತೇವೆ. ಇವು ನಮ್ಮ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಆಳುತ್ತದೆ. ಇದರಿಂದ ನಿಮ್ಮ ನೆಮ್ಮದಿಯು ನಶಿಸಿಹೋಗುತ್ತದೆ. ಇದರ ಬದಲಾಗಿ, ಜೀವನವು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಬದಲಾಗುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ನಾವು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ನಮ್ಮ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ನಿರ್ಬಂಧಿಸುವ ಮೂಲಕ ನಾವು ಅದನ್ನು ಕಠಿಣಗೊಳಿಸುತ್ತೇವೆ. ಕ್ಷಮಿಸುವುದನ್ನು ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ನಮ್ಮ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಕ್ಷಮಾಪಣ ಗುಣವನ್ನು ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡು ಅರಿಷಡ್ವರ್ಗಗಳಾದ ಕಾಮ, ಕ್ರೋಧ, ಲೋಭ, ಮದ-ಮಾತ್ಸರ್ಯಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಬೇಕು.

ದಿನದ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸುಮ್ಮನೆ ಬಿಟ್ಟು ಬಿಡಿ..